Amalgam dolgular yaklaşık 150 yıldır diş çürüklerinin tedavisinde kullanılmaktadırlar. İçerik olarak baktığımızda gümüş, bakır ve çinkoya ilaveten hemen hemen aynı miktarda civa bulundurmaktadır.
Amalgam dolgu ağız içinde bulunduğu müddetçe, içeriğindeki civa yavaş bir salınımla buharlaşır ve tükürükle birleşerek vücudun dolaşım sistemine geçer. Sistemde çok az miktarlarda bulunsa bile ağır bir metal olan civa, uzun sürelerde kalıcı hasarlar bırakabilir. Bununla birlikte civa alerjisi ve metal dolgu nedeniyle ağız içinde oluşabilecek elektriksel aktivite de amalgam dolgularda görülebilecek komplikasyonlar olabilmektedir.
Bazı çalışmalarda amalgam dolgularla ilgili şu sonuçlara ulaşılmıştır;
* Soluduğumuz civa buharının miktarı, dolgu sayısıyla doğru orantılıdır.
* Bu miktar çiğneme, diş gıcırdatma veya diş fırçalama gibi etkilerle 15 kata kadar çıkmaktadır.
* Dolguların büyüklüğü de kan, böbrekler ve sinir sisteminde biriken civa miktarını arttırmaktadır.
* Bazı insanlarda ağız içi florada bulunan bazı bakteriler civa buharını, 100 kez daha toksik olan metil civaya dönüştürmektedir.
* Amalgam, bağışıklık sistemindeki T hücrelerinin kalite ve sayısını negatif olarak etkileyebilir.
* Civa, dolaşım sisteminin oksijen taşıma kapasitesini düşürerek , sıklıkla karşılaşılabilecek yorgunluğa neden olur.
* Bunların yanında amalgam ve civanın insan vücudu için en ufak bir faydasının olduğunu gösteren bir çalışma bulunamamıştır.
Amalgam söküldüğünde yerine kompozit ya da porselen restorasyonlar yapılmaktadır. Bu malzemeler vücutla uyumlu oldukları kadar estetik ve pırıl pırıl bir görüntü vermektedir. Çok nadir durumlarda, amalgam sonrasında uygulanan restorasyonlar dişte hassasiyet oluşabilmektedir. Bunun için flor uygulaması ve bir takım hassasiyet giderici ürünler kullanılabilir.